شبگرد خاطره

با گذشت هر شبانه روز از عمرم حس می کنم که زندگی بی تو در من می میرد و من هنوز تنهاترین

شبگرد افقهای نارنجی خاطرات شکوفه های گیلاس هستم که در میان سپیدارهای بلند حیاط مادربزرگ

پشت به تمام درزهای روشنایی چشمهایم را بسته ام و در انتظار معجزه ایی از بیکران زانوانم را در بغل گرفته

و دستهایم را سدی در برابر بارش یکریز باران قرار داده ام تا شاید فرجی شود در ...

دلنوشته ها...