دلنوشته ها

اینجا میان این شهر غریب که سکوتش بسیار بیشتر از همهمه اش است شبها دلم هوای پریدن به سر دارد ، پروردگارم پر پروازم بخشیده ایی به سر حال و هوای تازه ایی دارم میان این همه غریب آشنا اوج می گیرم در خیال و بر فراز آسمانها بال می گشایم گویی دوباره متولد شده باشم تو با منی و من از زمین رها شده ام ، شدم غرق خیالت ، شدم عاشق خسته ، به دل باور ندارم هنوزم در گمانم به سمت کوی یارم ، خدایا کمکم کن تویی راه و چاره ام تو را با خویشتن خویش باور دارم و به تو امید بسته ام و مطمئن هستم که هیچ وقت نا امیدم نمی کنی...

نمی دانم کویر خشک و بی آب و سراب آن را دیده اید وقتی که در شب تاری تک ستاره ی فانوس شکلی همه ی ساحل آنرا روشن و رویایی می سازد عشق من همان ستاره ایی است که با آمدنش کویر تاریک و برهوت وجود من تبدیل به دشتی پر از شقایق و مهربانی شد او تمام حجت خدا برای رسم بندگی من و هدیه ی من برای سالروز عاشقی است دوستش میدارم او که ستودنی است ، سالها بود که محتاج بندگی یک یار زمینی بودم خواب به چشمانم حرام بود و اشک مهمان همیشگی سفره ی نگاهم شب محرم اسرار من با ماه بود و ستاره ها غمخوار بی نیازم روز را به امید ...

امشب از خیال ماه xa0 xa0 xa0 شامم سحر نمی شودxa0 صبح امید هم بدمد در شب من xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 چشم چرانی دلم باز تمام نمی شود خاک ره یار گر شود سرمه ی چشم xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0رسم آن عهد قدیم هرگز انکار نمی شودxa0 گم شدن در کوی یار را خوب می پسندم xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 قلب من بی یاد او یاد دگر نمی شود پیمان دین و دل و دست که بستیم در این بین xa0 xa0 xa0 تا ابد کنج دلم میخانه فراموش نمی شودxa0...