برای همسرم

عزیزم باورم کن که تشنه ی شنیدن صدات منم خاک ره پای توام و دلداده ی سینه چاک تو حاضرم از جان و دل بر ای تو بگذرم ، تو کعبه ی قلب منی نگاهم هر بار که تو را می نگرد هوس هفت بار طواف خانه ی دلت را می کند قصد و مقصودم تویی ، تویی نهایت آمال و آرزوهای من رسیدن به توست عشقم باورم کن که بدون تو می میرم اگر لحظه ایی بدون تو بگذرد فاتحه ی من خوانده است به امید تو زنده ام تویی که فانوسی در شب تاریک قلب من.

بدون تو مسافر شهر غمم با تو به فردا میرسم روی موج ابرها می نشینم و با باد از تو سخن می گویم باور کردنش مشکل است ولی همه ی وجود من بسته به یک چرخش چشمان توست تو همان پرنده ی خوشبختی هستی که با ورودش به سبزه زار عشق همه ی عشاق سرود زیبای زندگی را برای او سر دادند کسی که سنگتراش تنهای جنگل نام زیبایت را با چنان ظرافتی بر پهنای قلب سنگی من تراشید تا برای همیشه این نام در سراسر دالانهای زندگانیم بدرخشد و نیروی جوانی را بدمد در اکسیژن نفسهایمان و کنار هم دست در دست همدیگر خوشبختی را احساس کنیم .

دلنوشته ها...