دلنوشته ها

شب سرد لاله ی کوهستانxa0 پر از ادعای خودخواهی بود که چرا مرد شب بارانی دوری راه و بهانه کرده بود که چرا کوچه ی تنگ غروبxa0 به سکوت پنجره دست درازی کرده بود و مدادتراش لب آیینه چرا ؟ نوک مداد نقره فام را شکسته بود و چرا ؟ دفتر سبز خاطره خالی از سرمشق شبها مانده بود....

آسمان چه بی حیاست xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 حجب و حیا را کناری نهادهxa0 بدون رودربایستیxa0 اشکهایش را بر سر عابران تهی دست می تکاندxa0 وین عجبxa0 صد شگفتی ست از کار دلxa0 راکد شدن کار فردا نیست xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0باید شست و جاری شد....